BÜYÜMEYEN ÇOCUK

SEVGİYE YER KALMADI...

2012-01-16T13:59:00.001+02:00

Suyu taşırmayan bir gül yaprağına her zaman yer vardır.
Bu sevgiydi ve sevgiye her zaman yer bulunurdu.
Nicedir hayatımızda sevgiye yer bulamadığımızı düşündüm.

Bir Polonya filminde Nazi dönemi anlatılıyordu. Nazi komutanı güzel bir evi komutanlık merkezi yapmıştı. Evin güzel sahibesi de üst kata çıkmıştı ve az görünüyordu. Komutan bu kadına âşık olduğunu anladı ve aralarında şöyle bir konuşma geçti:
- Madam, aşkımız beni zayıf düşürüyor.
- Hayır komutan, sevginiz sizi insan yapıyor.
İnsan ruhu da doğanın bir parçasıdır ve doğa gibi boşluk kabul etmez. İçinde sevgiyi barındıramayan insan nefretle dolar ve insanlıktan uzaklaşır. Nefret etmeden birine kötülük yapamazsınız. Nefret etmeden birini öldüremezsiniz.
Nefreti içinde barındırmak isteyen insan önce kendisinden nefret etmek zorundadır. İçinde nefreti yaşatan insan yüreğindeki sevgiyi kovmuştur. Artık onu bulması çok zordur ve bunun ağır bedelini ödeyecektir.

Sevgisizlik ağır bir yüktür ve.... insan bundan kurtulmak için
çok kötü şeyler yapar.

Acımak sevgi değildir, üstünlüğün kabulüdür.
Hoşgörü sevgi değildir, istemediğine katlanmaktır.
Bağımlılık sevgi değildir, gereksinmenin karşılanmasıdır.

Sevgi, değer vermesini bilmektir.
Sevgi, yaşama hakkını kabul etmektir.
Sevgi, varolmaktan kıvanç duymaktır.
Sevgi, birlikte olmaktan sevinç duymaktır.
Sevgi, eşitliğin duyumsanmasıdır.
Sevgi, bütün yapay ayrımların hayattan çıkarılmasıdır.
Sevgi, bilinçtir.
Sevgi, insan olmaktır.
Sevgiyi hayatımızdan kovduk ve yerine parayı koyduk.
Para için yaşıyoruz, para için eğitim görüyoruz, para için meslek ediniyoruz, para için çalışıyoruz, para için birbirimizi çiğniyoruz,
para için birbirimizi aldatıyoruz, para için savaşıyoruz.

Sevgiyi hayatımızdan kovduk ve yerine üstün olmayı koyduk.
Sevgiyi hayatımızdan kovduk ve nefreti içimize çağırdık.
Birbirimizden nefret ediyoruz nefretle yaşıyoruz, nefretle çalışıyoruz, nefretle dövüşüyoruz, nefretle öldürüyoruz.

Sevginiz olmadıktan sonra daha çok paranız olsa, daha üstün olsanız, daha çok toprağınız, eviniz arabanız, malınız olsa ne olur?
Yaşamınızda sevgi yoksa hiçbir şeyiniz yok demektir.
Yaşamınız yavan ve anlamsızdır.. Belki de yeniden öğrenmemiz
gereken budur.

Prof. Erdal Atabek

DEĞİŞİM NASIL BAŞARILIR?

2012-01-12T21:24:00.000+02:00

Westminster manastırının bodrumunda bir Anglikan piskoposunun mezarı üstünde şu sözler yazılıdır:

"Genç ve hür iken, düşlerim sonsuzken, dünyayı değiştirmek isterdim. Yaşlanıp akıllanınca, dünyanın değişmeyeceğini anladım. Ben de düşlerimi biraz kısıtlayarak sadece memleketimi değiştirmeye karar verdim. Ama o da pek değişeceğe benzemiyordu. İyice yaşlandığımda, artık son bir gayretle, sadece ailemi, kendime en yakın olanları değiştirmeyi denedim. Ama maalesef bunu bile kabul ettiremedim. Ve şimdi ölüm döşeğinde yatarken birden fark ettim ki, önce yalnız kendimi değiştirseydim, onlara örnek olarak ailemi de değiştirebilirdim. Onlardan alacağım cesaret ve ilhamla, memleketimi daha ileri götürebilirdim. Kimbilir, belki de dünyayı bile değiştirebilirdim." (alıntıdır)

BİR YIL DAHA BİTİYOR

2011-12-28T11:51:00.003+02:00

İlk gençlik yıllarımızda, önümüzdeki hayat üzerine düşünürken,tiyatro salonundaki yerini perde açılmadan önce almış, oyunun başlamasınısabırsızlıkla bekleyen, heyecanlı çocuklar gibiyizdir. İleride neler olupbiteceğini bilmememiz düpedüz bir lütuftur. Şayet olacakları öncedengörebilsek, o çocuklar gözümüze mahkum olmuş tutuklular gibi görünürdü; ölümedeğil de hayata mahkum olmuş, ama hükümlerinin ne anlama geldiğinden o ana dektamamen bihaber tutuklular gibi.

Ama belli yaş dönümlerinde, belli önemli olaylarda ve bir yıl biterken hep dönüp dönüp arkamıza bakarız. Yaşadıklarımızın bir muhasebesini yapmak zorunda hissederiz kendimizi. Gençken belki de henüz muhasebesini yapacağımız kadar çok şey biriktirmediğimizden bunu pek yapmayız, ama yaşımız ilerledikçe giderek daha da sık yapmaya başlarız. Aşağıdaki şiirde de Murathan Mungan sanırım aynı duyguları ifade ediyor....

Bir yıl daha bitiyor
İşte bu kadar duru, bu kadar yalın
bu kadar el değmemiş
sıradan bir gerçeği daha
kolları bağlı hayatımızın

bir şiire nasıl dahil edilir bir yılın son günleri
her sonda her başlangıçta ve her defasında
alır gibi bir başkasını karşımıza
perdeler çekip, ışıklar söndürüp
oturup yatağın içine bir başımıza
sorgulamak kendimizi

öğrenmek ikizin anadilini, ikinci belleğimizi
öğrenmek kendimizle hesaplaşmanın buzul ilişkilerini
bu aynaların dehlizlerinde gezinirken görürüz
karanlık günlerimizin kenar süslerini biterken bir yılın son günleri
biliyoruz takvimler belirlemez değişimin mevsimlerini
gençlik ikindilerini kargınmış bir çocuktuk büyüdüğümüzden beri

II.
bir yıl daha bitiyor
düşlerim, tasarılarım, yarım kalmış onca şey
her yıl biraz daha kısalıyor öncekinden
bana mı öyle geliyor
yoksa daha mı hızlı ilerliyor zaman
insan yaşlanırken?

III.
kırdım mı incittim mi birilerini
kimleri kazandım, yitirdiklerim kimler?
kendimi yineledim mi yazdıklarımda?

yeniden düşünmeliyim
dostluklarımı, ilişkilerimi
dağınık yatağım, mutsuz yatağım
çoğalttın mı eksiklerimi
gözlerim çocukluk fotoğraflarında mı kaldı
yitirdim mi yoksa masumiyetimi?

borçlarımı ödedim mi?
doğru seçtim mi soruların fiillerini?
tırnaklarım kesilmiş, dişlerim fırçalanmış, saçlarım taranmış,
giysilerim ütülü, odam düzenli mi?
ödünç aldığım kitapları geri verdim mi?

geri verdim mi aldıklarımı:
aşkları, dostlukları, sevgileri, güvenleri, bağları
kitaplara, sayfalara, satırlara borcumu ödedim mi?

yokladım mı duygularımı
hala sevebiliyor muyum insanları?
ovmalı gümüşlerimi, bakırlarımı, cila geçmeli ahşaplarıma
ovmalı umutları
saklı tutumalı gelecek inancını, yarınları, eksik etmemeli ağzımızdan
hançer kıvamındaki karamizah tadını
şimdi oturup uzun bir hasretlik mektubu yazmalıyım ........'a

sonra köşe başından bir demet çiçek alıp öyle başlamalıyım akşama
yeni bir yıla
ama nedense her şeyin tadı dağılıyor ağzımda
bir sap çiçek mi taşısam yoksa ağzımın kıyısında
aydınlık rengi vursun diye gözlerimdeki buluta...
Murathan MUNGAN

HAYATI ISKALAMA LÜKSÜ YOK Kİ KİMSENİN...

2011-12-18T00:05:00.001+02:00

Bir aşk veya ilişki için yapabileceğin her şeyi yaptığına inanıyorsan ve buna rağmen hala yalnızsan, için rahat olsun. Giden zaten gitmeyi kafasına koymuştur. Sen kendini paralarken, o her zaman bahaneler bulmaya hazırdır. Hani ağzınla kuş tutsan "Bu kuşun kanadı neden beyaz değil?" diye bir soruyla bile karşılaşabilirsin. Yaptıklarınla değil yapamadıklarınla yargılanırsın her zaman. Bu mahkemede hafifletici sebepler de yoktur. Sen, "Ama senin için şunu yaptım" derken, o ise "ama taaa bi zaman, şunu da yapmamıştın" diye cevap verecektir. Ve ne söylersen söyle, karşılığında mutlaka başka bir iddiayla karşılaşacaksın.

Üzülme, için rahat etsin, işte yaşanması gerekeni, yaşanması gerektiği gibi yaşadın. Sen kazandıklarını hatırla sadece. Özledin, içtin, ağladın, güldün, şarkılar söyledin, düşündün, şiirler yazdın, hatta mutlu oldun. Herkes kendinden sorumludur. Bir insan hayatı eksik yaşıyorsa, tam yaşamayı bilmiyorsa, sen ne yapabilirsin ki onun için? Hayatı ıskalama lüksün yok ki senin. Onun varsa eğer, bırak o lüksü sonuna kadar yaşasın. Her zamanki gibi kendinle barışık, yaşamaya devam edeceksin sen. "Acılara tutunarak" yaşamayı öğreneli çok oldu. Hem ne olmuş yani, yalnızlık o kadar da kötü bir şey değil ki. Epeydir okumaya fırsat bulamadığın kitaplar seni bekliyor. Kitap okurken de mutlu oluyorsun, unuttun mu? Sen yüreğinin sesini dinleyenlerdensin. Sen yeter ki koru yüreğini ve yüreğinde taşıdığın sevda duygusunu, arkadaşlığı, dostluğu...

(Nazım Usta'dan tırtıklanmıştır.)

Her zaman doğru, her zaman güncel, binlerce yıl önce de doğruymuş, binlerce yıl sonra da doğru olacak. Okuduğun her kitaba, seyrettiğin her filme veya diziye, etrafında duyduğun, gördüğün, bildiğin, hatta yaşadığın her ilişkiye uyarlayabilirsin. Nietzsche'nin dediği gibi; "hayat hep kendini tekrar eder, sahne aynı kalır, sadece kişiler değişir". Nasıl? Anlamadım!... Nietzsche böyle bi şey dememiş mi? Nasıl yani?... Bence demiştir, demiştir, dememişse bile aklına gelmediğindendir, gelseydi aynen böyle derdi mutlaka...

Ölmeden Önce Keşfetmeniz Gereken 5 Sır: John Izzo

2011-12-08T22:36:00.001+02:00

59-105 yaş arasındaki etraflarında “yaşlı bilge olarak kabul edilen 235 kişiyle” röportaj yapıldı. Berberlerden, öğretmenlere, iş sahiplerine, yazarlara, ev kadınlarına, papazlardan şairlere, kabile şeflerine, Müslümanlardan Budistlere, Hıristiyanlara, Yahudilere ve ateistlere kadar herkeste bu soruya cevap arandı: ölmeden önce hayatta neyi keşfetmeliyiz? Hayatlarının sonuna yaklaşanlar bize hayat hakkında neyi öğretmek zorundalar?

İlk sır: kendinize karşı dürüst olun:

Hayattaki en büyük trajedi bütün hayatınızı, peşinde gittiklerinizin doğru olmadığını görmeye harcamaktır. Kalbimi dinliyor muyum ve kendime karşı dürüst müyüm? Hayatım gerçekten benim için önemli olan şeylere mi odaklanıyor? Dünyada olmak istediğim kişi miyim?

İkinci sır: hiçbir şeyden pişman olmayın:

Pişmanlığın olmadığı bir yaşam, daha fazla risk almak demektir. Hayatta yapmak istediğimiz şeyleri denemeliyiz çünkü denediğimiz için pişman olmayız. Eğer düzeltilmesi gereken bir ilişki varsa, hemen düzeltilmelidir. Sanki zamanınız çok kısaymış gibi yaşamalı. Farzedelim sadece altı ayımız kaldı. Düşünün ki, bugünden altı ay sonra öleceksiniz. Bu zamandan önce yapmanız gereken beş şey nedir?

İnsanlar altı ay içinde ne yapmaları gerektiğini yazmaya başladıklarında, çoğunlukla düzeltilmesi gereken ilişkilerden bahsederler. İş pişmanlığa gelince bizim için gerekli olan hassas bir nokta vardır. Önce kendimizi bağışlamazsak, başkalarını da bağışlayamayız.

Röportaj yaptığımız ‘’yaşlı bilgeler’’ ile daha az mutlu insanlar arasındaki en belirgin fark şudur: Onlar hayatlarındaki pişmanlıkla baş edebilmişlerdir. En mutlu kişiler hayatlarında huzura ulaşmıştır. Oysa mutsuz kişiler pişmanlıklar üzerinde oturmuş ve fırsatları kaçırmıştır. İkinci sır geride hiçbir pişmanlık bırakmamaktır.

Üçüncü sır: sevgi dolu olun:
Eğer başkalarının mutlu olmasını istiyorsan, şefkat göster. Eğer mutlu olmak istiyorsan şefkatli ol. Hayatlarımızın sonunda, çok az zamanımız kaldığında, özen göstereceğimiz tek şey sevgi olur.

Başkalarının bizi sevmesi üzerinde çok az kontrole sahip olduğumuzdan, sevgi dolu bir kişi olmamızda bütün kontrol bizim elimizdedir. Her nasılsa, sevgi dolu bir insan olursak, insanların öyle ya da böyle bizi seveceğini biliriz. Sevgiyi aramaktansa sevmeye karar verdiğimiz zaman bir dönüşüm olur.

İnsanlar ilk defa bir araya geldiklerinde, karşısındaki kişi hakkında neleri sevdiklerine odaklanırlar. Fakat zamanla insanlar sevdikleri şeylerden çok karşı tarafta onları tedirgin eden şeylere odaklanmaya başlar. Eğer insanlar bunu tersine çevirselerdi, birçok evlilik ve aile daha iyi durumda olacaktı. Büyük bir üniversitenin yaptığı araştırmaya göre evde olumsuz mesajın olumlu mesaja oranı ortalama olarak 14’e 1’dir. Ailede yaptığımız her bir pozitif yorum için, hemen hemen 14 kritik yorum yapıyoruz. Benzer bir araştırma, uzun süreli mutlu evliliklerde ortak olan öğelerden birinin iletişimde olumsuz mesajın olumlu mesaja oranının 7’ye 1 olduğu evlilikler olduğunu göstermektedir.

Dördüncü sır: Anı yaşayın:

‘’Gençken, 60 yıl bir sonsuzluk görülebilir. Fakat yaşadıktan sonra, bunun bir andan öte bir şey olmadığını anlarsınız.’’ Hayata sonsuza kadar sahip olduğumuza inanırız fakat sonra bunun böyle olmadığını anlarız.

Romalı felsefeci Seneca şöyle diyordu: ‘’her günü ayrı bir hayat olarak almalıyız.’’ Her bir gün, varış noktasına giden bir adım olmanın ötesinde varış noktasının kendisidir. Bir gün daha fazla hayatta kalmanın büyük mucizesini anladığımızda ve bu günü israf etmediğimizde ve geçmişi veya geleceği düşünerek bugünü mahvetmediğimizde anı yaşamaya başlarız.

Endişe hiçbir zaman yaranın acısını sizden almaz fakat her zaman bugünün neşesini çalar. Bu hayatın başınıza gelen bir şey olmadığını, sizin hayata nasıl tepki verdiğinizin önemli olduğunu sürekli olarak hatırlatmaktadır.

Beşinci ve son sır aldığınızdan daha fazlasını verin.

Hayattaki en büyük mutluluk aldığımız şeyden değil verdiğimiz şeyden gelir. Bir kişiye onu gelecekte mutluluğun beklediğini ve dışarıda dünyadan alacağı şeyler olduğunu söyleyerek onun hayatta kalmasını sağlayamayız. Ancak, bir kişinin dünyanın ondan ne beklediğini, hayatta yapabileceği bazı iyi şeyler olduğunu görmesine yardım edebilirseniz, o her zaman hayatı seçecektir.

Aldığımızdan daha çok vermenin nedenlerinden biri de mutluluğun ve hayatın anlamından biridir çünkü verdiklerimiz üzerinde hemen hemen büyük bir kontrole sahibiz (fakat aldıklarımız üzerinde hiç kimse kontrole sahip değildir). Her gün, sınırsız bir şekilde verme gücüne sahibiz.

Er ya da geç hiçbir şeyi yanımızda götüremeyeceğinizi fakat arkamızda bir şeyler bırakabileceğimizi anlayacağız. Hayatımıza anlam katan şey kamp yerini bulduğumuzdan daha iyi bıraktığımızı bilmektir.

Mutsuzsanız, başka biri için bir şey yaparak meşgul edin kendinizi. Kendinize yoğunlaşırsanız mutsuzluğunuz sürer ancak başkalarına yardımcı olmaya odaklanırsanız, mutluluğu bulursunuz. Mutluluk hizmet etmekten ve sevmekten gelir.

Mutlu olmak ve iyi yaşamak için beş sır: kendinize karşı dürüst olmak, pişmanlık duymamak, sevgi ile dolmak, anı yaşamak ve aldığınızdan fazlasını vermektir.

HANGİ DİNDEN OLDUĞUN ÖNEMLİ Mİ?

2011-11-20T22:43:00.002+02:00

Brezilyalı din bilimci Leonardo Boff ile Dalai Lama arasındaki kısa fakat anlamlı söyleşi.

Bir masa etrafında oturmuş, din ve hürriyet hakkında fikir alışverişinde bulunurken, merak ve biraz da hınzırlık olsun diye Dalai Lama’ya sordum:

“ Kutsal efendim, sizce en iyi din hangisidir?

“Tibet Budizmi” ya da “Hristiyanlıktan çok daha eski doğu dinleri” demesini beklerken..

Dalai Lama durdu, gülümsedi, ve gözlerimin içine bakarak:

“En iyi din, seni Tanrı’ya en çok yakınlaştırandır. Seni daha iyi bir insan yapan hangi dinse, en iyi din odur!.”

Bu kadar bilge bir cevap karşısında, şaşkınlığımdan kurtulmak için devam ettim:

“Daha iyi insan derken?”

Dedi ki:

Yani daha insaflı,

daha duygusal,

daha sevgi dolu,

daha merhametli,

daha sorumlu,

daha etik kılan din hangisi ise, işte en iyi din odur! ”

Bir an sessiz kaldım!.... Bugün bile bu bilge ve kaçınılmaz cevabı takdir ve hayranlıkla anımsıyorum :

“Dostum, hangi dinden olduğun, ya da ne kadar dindar olduğun beni zerre kadar ilgilendirmez...”

“Beni ilgilendiren, ailene, işine, çevrene, ve hatta dünyaya karşı duruşundur. Unutma ki evren, senin davranış ve düşüncelerinin yansımasıdır!”

"Aksiyon- reaksiyon kuralı sadece fizikte yoktur. İnsan ilişkileri de bundan etkilenir. İyilik yaparsan iyilik, kötülük yaparsan kötülük bulursun.. Başkaları için ne diliyorsan, kendin için de onu yaratırsın. "

“Mutlu olmak kader değil senin seçeneğindir!!. Gerçeklikten daha iyi hiç bir din yoktur.”

*Alıntıdır.

HAYATIMIN HİKAYESİ.....

2011-11-13T20:46:00.002+02:00

Üzülüyorsun, takma diyorlar. Bu işler böyledir diyorlar.

Kızıyorsun, bunlara değmez diyorlar.

Boşveriyorsun; gamsız diyorlar.

Susuyorsun, iki çift laf etsene diyorlar.

Konuşuyorsun, bunlara muhatap olma diyorlar.

Çekip gidiyorsun, nereye gidiyorsun, mücadele et diyorlar.

Alttan alıyorsun, tepene çıkardın diyorlar...

Bağırıyorsun!!!! sakin ol diyorlar.

Aklı başında davranıyorsun, bu kadar uslu olunmaz ki diyorlar.

Dikine gidiyorsun, yaşına başına, sana yakışmadı diyorlar.

Ölünce ne diyecekler?

Muhtemelen; ölüm sana yakışmadı.

Eee normal tabii, dirimizi beğenmediler ki, ölümümü beğensinler...

CAN YÜCEL

Gerçek payı yüksek olan Can Yücel'in yukarıdaki yazısına çeşitli yorumlar yapmak mümkün. Hepimizin çok iyi bildiği bir gerçek: "insanların kendi kaşını, gözünü, boyunu, posunu beğenmeyebileceği, ama tartışmasız olarak herkesin kendinde beğendiği tek şeyin kendi aklı olduğu" dur. Bu nedenle de herkesin fikri, düşüncesi ve olayları yorumlaması farklı olacaktır. Evrensel doğrular ve kendi mantığımız dışında kalan, toplumun düşünce ve yargılamalarına bakarak hayatımızı yönlendirmeye çalışmak, çoğumuzun ve büyük şair Can Yücel gibi devamlı çelişki içinde kalmakla sonuçlanıyor, maalesef !...

BEYAZ ADAMIN DRAMI...

2011-11-05T20:24:00.000+02:00

İSİS İLAHİSİ

2011-10-25T11:14:00.002+03:00

İsis İlahisi, İsa'dan Sonra III. ya da IV. Yüzyıl, Nag-Hamadi’de bulunmuştur.

Paulo Coelho'nun “0nbir Dakika” kitabından alıntıdır.

Birinci ve sonuncu olduğum için,

Hem kutsanan, hem aşağılanan benim.
Fahişe ve azizeyim,
Bir erkeğin eşiğim ve bakireyim.
Anneyim ve kızım,
Annemin kollarıyım.
Kısırım ve çocuklarım sayısız,
Evliyim ve bekarım,
Dünyaya getirdim ve hiç doğurmadım,
Doğum sancılarının ilacıyım.
Hem karıyım hem koca,
Ve beni erkeğim yarattı.
Babamın annesiyim,
Kocamın kız kardeşiyim,
Ve o da benim dölümdür.
Bana hep saygı gösterin,
Çünkü ben, hem kepazeyim hem muhteşem…

Bir firavun gibi giyinmiş VII. Kleopatra aşağıdaki kabartmada İsis'e adaklarını sunarken.

İsis Mısır'ın en büyük tanrıçasıdır. Osiris, Nephthys ve Seth'in kardeşidir, Nut ve Geb'in kızları ve çocuk Horus'un annesidir. Aynı zamanda Osiris’in hem kız kardeşi, hem karısıdır (Eski Mısır'da firavunlar tanrıları gibi kız kardeşleriyle evlenirdi). Bazı kaynaklara göre Anubis de İsis ile Osiris'in oğludur.

İsis, tanrılar ile insanoğlu arasında hayati bir bağlantıdır. Firavun, yaşayan Horus olarak onun oğlu olarak kabul edilirdi. Piramit yazıtlarında, İsis'in kutsal memelerinden emzirilen olarak gösterilmiştir. İsis'i genç Horus'u kucağında gösteren çok sayıda heykel ve resim vardır. Horus'u çocukluğu boyunca onu öldürmek isteyen amcası Seth'ten korumuştur. Onun bir gün büyüyüp babasının intikamı alması onun hayatındaki boşluğu doldurmuştur.

Yararlı bir tanrıçadır ve sevgisi tüm yaşayan canlıları kapsayan bir annedir. Ona tapınma Mısır'ın sınırlarının çok ötesinde İngiltere'ye bile yayılmıştır. Klasik yazarların eserleri, O'nu Persephone, Tethys, Athene gibi diğer yabancı tanrılar ile eşleştirmiştir.

Aslında, erken Hıristiyanlık, O'nun bazı özelliklerini Bakire Meryem'e atfetmiştir. Şevkatli ve koruyucu anne olarak, onun kültüne yakın olan doğu insanlarına İsis çok çekici gelmiştir. Hiç kuşkusuz, birçok Madonna ve çocuk İsa ikonaları, (yandaki resimde görüldüğü gibi) çocuğu Horus'u emziren İsis görüntülerini oldukça çağrıştırır...

TIP ÖĞRENCİLERİNDEN SAĞLIK BAKANLIĞINA AÇIK MEKTUP:

2011-10-16T21:53:00.000+03:00

"Tıp Eğitimi Hastayla Olur"

Tıp fakülteleri de, sadece hastaların tedavi edildiği sıradan birer hastane değil, geleceğin hekimlerinin yetiştirildiği eğitim merkezleridir.

26 Ağustos'ta yayınlanan Kanun Hükmünde Kararname ile hocalarımızın hasta eşliğinde pratik yapmaları; hastaların tanı, teşhis ve tedavilerine katılmaları yasaklanmıştır. Bu, bizim eğitimimizi sekteye uğratan bir karar ve uygulamadır.

Hocalarımız hasta muayene edemediği için, hasta başında almamız gereken eğitim yerine teorik dersler almaktayız. Böyle giderse; hasta muayenesini öğrenmeden, uygulamalarını hocalarımızın gözetimi altında yapmadan mezun olacağız. Nitelikli hekim olamamaktan, bilgi ve tecrübe eksikliğine bağlı hatalar yapmaktan korkmaktayız. Bundan olumsuz etkilenecek olan ise halkımızdır. Unutulmamalıdır ki; bir doktorun yaptığı en ufak hata, bir insanın hayatına mal olabilir.

İstanbul Tıp Fakültesi bu yıl Türkiye'nin en iyi tıp fakültesi seçilmiştir. Bizce bunun sebebi; köklü eğitim geleneğimizden yetişmiş hocalarımızın yıllardan gelen tecrübeleri, dünya çapında kabul gören yayınları ve hepsinden önce sağlığa ve eğitime adanmış hayatları ile fedakar kişilikleridir. Onların bilgi ve tecrübeleri ile harmanlanmış kıymetli fikirleri ve bakış açıları; bizim eğitimimizin, dolayısıyla halkımıza vereceğimiz sağlık hizmetinin niteliğini yükseltmektedir.

Üniversite sınavında iyi bir sonuç aldığımızda İstanbul Tıp Fakültesi'ni tercih etme nedenimiz, bulunduğu şehir ya da binası değildir. Bu fakülteye nitelikli ve başarılı hocalardan eğitim almak amacıyla geldik. Tıp eğitiminin gerektirdiği şekilde; hasta görerek, hasta başında, gerçek birer hekim olarak yetişmek istiyoruz. Hocalarımızın kalitesinden, tecrübelerinden, bakış açılarından faydalanmak istiyoruz. Buna izin verilmemesi ise bizim açımızda oldukça üzücü bir durum.

Tıp fakültelerinin sıradan bir hastane olmadığı, tıp eğitiminin yegâne temeli olduğu bilinmelidir. Şu da akıllardan çıkmamalıdır ki, üniversitenin esas amacı eğitimdir. Üniversitede verilen hizmet, eğitimin kaliteli bir yan ürünüdür.

Tıp fakülteleri de, sadece hastaların tedavi edildiği sıradan birer hastane değil, geleceğin hekimlerinin yetiştirildiği eğitim merkezleridir. Gelecekteki halk sağlığının kaderinin çizildiği yerlerdir. Üstelik böyle iyi hocaları bir arada bulundurmuş kurumların sayısı oldukça azdır. Bu vasıfları ile İstanbul Tıp Fakültesi, Türk tıbbının hazinesidir. Bu hazine dağıtılmamalı, yıpratılmamalıdır.

Düzenleme ve uygulamalarla alakalı "gürültü kopan" diğer "3-5 yer" de tıpkı bizim fakültemiz gibi seçkin birer hastane ve eğitim kurumudur. Bu kurumları üstün yapan da onları kuran ve geliştiren hocalardır. Bu hocaların kaybedilmesi halinde yeni istihdamlar yahut "hastaları yurtdışına göndermek" gibi çözüm önerileri gülünç kalacaktır.

Biz, servislerimizde yatmakta olan hastalarla görüştük. Özellikle kronik hastaların bu durumdan dolayı çok mağdur olduklarını gördük. Önceden, düzenli olarak kontrol ve tedavi oldukları profesörlere; artık muayene olamadıklarını, onlar tarafından tedavi edilemediklerini üzüntü ve çaresizlik ile söylüyorlardı.

Eğitimimiz sırasında muayene veya kontrol sırasında, her bir hastaya 20 dakika ayrılması gerektiğini öğrendik. Bugün, performans sistemi sebebi ile bu süre 2-3 dakikaya indirildi. Sonuçta doktorlar; hastanın yüzüne bakarak konuşmak, dikkatle muayene etmek gibi tıp hizmetinin temel gereklerine uymamakta; bunun yerine çoğunlukla gereksiz olan tetkikler isteyip hem devletimizi hem de hastayı istemeden zarara uğratmaktadırlar.

Bu sorunlar günlük gibi görünse de, uzun vadede; niteliksiz ve eksik yetişmiş hekimler, tedavileri eksik ya da yanlış yapılan hastalar, astronomik sağlık giderlerinden beli bükülmüş bir ekonomiden müteşekkil, bir hüsran tablosu ortaya çıkacaktır.

Biz bu olaylara duyarsız kalmak ve niteliksiz hekim olmak istemiyoruz. Bu nedenle önlüğümüzün üzerine mavi kurdele takıp "Tıp eğitimi hastayla olur" diyoruz.

İstanbul Tıp Fakültesi Öğrencileri (HK)

İYİ İNSAN KİMDİR? KİME İYİ İNSAN DENİLMELİDİR?

2011-10-16T17:19:00.002+03:00

İyi insan eline fırsat geçmediği için kötülük yap(a)mayan sünepe insan değildir .

İyi insan eline kötülük yapma ve güveni kötüye kullanma fırsatı geçtiği halde "yakalanmak korkusu ile değil de", toplumu ve karşısındaki bireyi koruma ve yüceltme içgüdüsüne ve asgari insan sevgisine sahip olduğu için kötülük yapmayan insandır .

İyi insan topluma veya bireye zarar verebilecek duygularına, tutkularına, arzularına ve ihtiraslarına gem vurabilen, duygularının esiri olmaktan kurtulabilmiş güçlü insandır. İyi olmak zayıflıkla mümkün değildir. Çok güçlü olmayı gerektirir.

İyi insan güveni suistimal etmeyen, emanete hıyanet etmeyen, kişilerin zayıflığından bencilce istifade etmeye kalkışmayan insandır .

İyi insan kendi yaptıkları etik ve vicdani değerlere uymadığı zaman değerleri esnetmeye, eğip bükmeye, veya yaptıklarını masum şeyler olarak görmeye ve göstermeye çalışmayan ve yanlışları için başkalarını suçlamayan insandır .

İyi insan kendisini kötülüğe sürükleyebilecek süreçleri önceden kestirebilecek ve onlardan kaçınabilecek insandır .

İyi insan herşeye rağmen birilerine zarar verdiğinde hatasını telafi etmek için kendiliğinden gayret gösteren ve kendini affettirebilmek için sonuna kadar çaba sarfedebilen insandır. Örneğin park ederken tamponunu çizdiği aracın sileceğine kartını iliştirip not bırakma inceliğini gösteren insandır .

İyi insan konuşurken insanın gözünün taaa içine bakar, bakışlarını kaçırmaz ! İyi insan söyleyeceklerini açık seçik ve kararlı bir sesle söyler, mırıldanmaz !

İyi insan hem dinler hem de konuşur, susup sadece sizin söylediğinizi dinleyip size kafa sallayarak hak verir gibi yapıp kendi fikrini veya niyetini gizli tutmaz !

İyi insan doğulur mu, yoksa olunur mu ondan tam emin değilim . Ama iyi insan hep kendini geliştirmeye çalışır.

Onun için birisinden bahsedildiğinde, hemen bol keseden ;

- İyi insan !

- İyi çocuk !
- Efendi çocuk !

demeden önce biraz düşünmek gerekir .

Mesela bu konuya din korkusu ile iyi olmayı da ekleyebilirsiniz. Bazı insanlar din korkusu yüzünden "iyi" oluyorlarsa bu da gerçek anlamda iyi olmak değildir. Çünkü bu gerçek iyi insan değil, ceza korkusundan, yada ödül beklentisiyle iyi olmak zorunda kalan insandır... Gerçi din ve Allah korkusuyla bile iyi olmayı beceremeyenleri, hatta din ve Allah adına en büyük haksızlıkları ve kötülükleri yapanları gördükçe, bu tip iyi insanlara bile şükretmek gerekir...

(İnternetten alıntıdır, yazarı bulunamamış, yazı yine biraz bırkalanmıştır.)

İşte tam da bu ölçüyü tutturabilen kadınlar erkeklerin vazgeçilmezi oluyorlar (mış)

2011-10-09T16:16:00.001+03:00

Cilveli ama şımarık değil…

1. Öncelikle kendine sahip çıkar. Hayatını dürüstçe kazanır, onurludur, elini açıp beklemez…

2. Erkeği kovalamaz. Ayın, güneşin ya da yıldızların sadece erkeğin etrafında dönmediğini çok iyi bilir.

Cilveli kadın erkeğin peşinden ümitsizce koşmaz ya da onu sürekli kontrol etmez. Çünkü ne yaparsa yapsın kimsenin kimseyi tam kontrol edemeyeceğini iyi bilir. Kısacası dünyasının merkezi yalnızca ilgilendiği erkek değildir.

3. Gizemlidir… Dürüsttür, fakat her şeyini bir anda ifşa etmez. Elindeki kartları ise yüksek sesle açmamayı tercih eder.

4. Erkeği kimi zaman merak içinde bırakması gerektiğini iyi bilir. Onunla her gece buluşamaz çünkü yapması gereken başka işleri de vardır. Cep telefonuna uzun mesajlar atarak sanal bir sevgiliye dönüşmeyi de tercih etmez. Erkek, onu sevgiyle özlemelidir.

5. Yanlış anlaşılmalara asla izin vermez, ancak kırgın olduğunda da kendisiyle iletişim kurulmasını engeller. Kafasını toparladığında ise az ve öz bir şekilde, neden kırgın olduğunu açık yüreklilikle söyler.

6. Zamanın kontrolünü elinde tutar. Hayatındaki erkek ile arasındaki ritmin denetimi sadece onun elindedir. Ancak bunu karşısındakine asla belli etmez.

7. Espri anlayışını sürekli geliştirir. Sahip olduğu mizah anlayışı ile hayatındaki erkeği gülümsetmeyi başarır.

8. Kendine değer verir. İltifat edildiğinde gülümseyerek teşekkür eder. Hayatındaki erkeğin eski ilişkilerini sorgulamaz, kendisininkini de asla sorgulatmaz ve kendini başka kadınlarla kıyaslamaz.

9. Hayatındaki erkekten öte tutkuları da vardır. Hobileri, arkadaşları, işi ya da ailesi de onun için yaşadığı aşk kadar önemlidir. Ancak hiçbiri bir diğerinin önüne geçmeyecek kadar iyi dengelenmiştir. Hayatındaki erkek o an için yanında bulunmadığında ya da ona zaman ayıramayacak kadar yoğun olduğunda bu duruma içerlemez, çünkü kendini oyalayacak başka meşguliyetleri de vardır.

10. Bedenine özenle yaklaşır. Görünüşünü ve sağlığını önemser. Kendine olan saygısının fiziksel görünümüne de yansıması gerektiğine inanır.
(Biraz alıntı, biraz düzenlemedir)

KEDİ VE KÖPEK FARKI....

2011-10-02T00:56:00.001+03:00

KEDİ NEDİR?

1. Kedi canı ne isterse yapar.
2. Kedi sizin sözünüzü dinlemez.
3. Kedinin ne yapacağı önceden kestirilemez.
4. Sizin yalnız olmak istediğiniz anlarda kedi oynamak ister.
5. Sizin oynamak istediğiniz anlarda kedi yalnız olmak ister.
6. Kedi her miyavladığında ilgilenmenizi ister.
7. Kedinin ruh hali çok değişkendir.

SONUC: Kediler yumuşacık tüylerin altına saklanmış kadınlardır.

KÖPEK NEDİR?

1. Köpek evde gözüne bir yer kestirir, oradan onu kaldırmanın imkanı yoktur.
2. Köpek içerki odada bir cips paketi açsanız sesini duyar, ama aynı odada siz ona bir şey söylediğinizde duymaz.
3. Köpek aynı anda hem aptal, hem sevimli görünebilir.
4. Köpek siz mutsuzsanız ulumaya başlar.
5. Siz oynamak istediğinizde köpek de oynamak ister.
6. Siz yalnız kalmak istediğinizde köpek yine de oynamak ister.
7. Köpek her yeri kirletir, eşyalarını her tarafa bırakır.
8. Köpek ağzıyla iğrenç şeyler yaptıktan sonra sizi öpmeye çalışır.
9. Köpek sizinle tanışır tanışmaz hemen ilgi bekler.

SONUC: Köpekler yumuşacık tüylerin altına saklanmış erkeklerdir.

KADIN GİTTİĞİNDE NELER GİTMEZ Kİ ?

2011-08-27T00:00:00.002+03:00

Kadınlar gittiklerinde, arkalarında daha büyük boşluklar bırakırlar. Onlar bir gün çekip gittiklerinde, peşlerinde yetim-öksüz kalan çok olur.

Mutfaktaki dolap, perdeler, kavanozun içindeki eski düğmeler, özenle saklanmış, küçülmüş giysiler, dolap diplerindeki kurdeleler...

Bir kadın gittiğinde hep suyu unutulur saksıların. O teki kalmış eski bardağın anlamını bilen olmaz.

Balkon artık sessizdir, koridor kimsesiz. Bir kadın gittiğinde; övgüler, uyarılar, yakınmalar, dualar yetim kalır. Kapı eşiğindeki "Dikkat et" duyulmaz, annesi gitmiştir "Geç kalma"nın. Kadınlar, arkalarında büyük büyük boşluklar bırakarak giderler.

Bir kadın gittiğinde pek çok kişi gitmiştir aslında. Ve bir kadın gittiğinde pek çok yetim bırakmıştır arkasında.

Bir kadın gittiğinde ne çok kişi gider aslında; bir ağır işçi, bir bakıcı, bir bahçıvan, bir muhasebeci... Bir anne gider... Bir dost... Bir arkadaş... Bir sevgili...

"Ne çok kişi yok olur, bir kadın gittiğinde..."

(alıntıdır)

İKİZ RUHLAR VE EŞ RUHLAR

2011-08-21T17:41:00.001+03:00

Aynı zannedilen ama birbirinden çok farklı kavramlardır. Birçoğumuz eş ruhuyla karşılaşmıştır, fakat ikiz ruhla karşılaşmak çok ender bir durumdur. Herkes yaşamaz.

İkiz ruhlar aynı özden gelen, fiziksel bedenlerini alabilmek için iki ayrı enerjiye ayrılmak zorunda kalan ruhlardır. Kendine ait özün bir parçası oldukları için aralarındaki çok güçlü çekim, eninde sonunda onları karşılaştırır. Bu karşılaşma çok acı dolu ve tehlikeli olabilir. Her ikisi ya da birisi hazır olmadan karşılaşılmışsa bu daha da acı vericidir.

Karşılaşmalarının tek nedeni birbirlerinin ruhsal gelişmelerini hızlandırarak bütüne ulaşmaktır. İkiz ruhlar birbirlerine tıpatıp benzer hayatlar sürmemişlerdir. Her ikisi de hayatta değişik deneyimler yaşamışlardır. Kişilikleri birbirine zıt bile olabilir.

Eş ruhlar, ruh ikizleri gibi zıt değildir, tamamlayıcıdırlar. Aynı titreşimlere sahiptirler ve birbirlerini dengelerler. Onlarla uyum içinde yıllar boyunca yaşanabilir. Her zaman yanımızda olup yaşamımızı kolaylaştırırlar. Zaman her şeyi değiştirdiği gibi eş ruhları da değiştirebilir. Koşulsuz hep aynı kalacaklar diye bir kaide yoktur. Zamanla birbirlerine hitap etmeyebilirler. Zaman yaşanılanları sıradanlaştırabilir. Eş ruhumuzun bizi koşulsuz sevmesini ve yüzde yüz anlamasını bekleriz. Koşulsuz aşkı yaşamak sanıldığı kadar kolay olmadığından, herkes hayatını özünde tek başına yaşadığı ruhsal ihtiyaçlar değiştiğinden zamanla yaşadıkları sıradanlaşıp, birbirlerine hitap etmeyebilirler.

Kişiler kendilerine eş ruhlar ile bir değil birçok kez karşılaşabilirler. Ama ikiz ruhlar enderdir ve çok ender karşılaşırlar.

İkiz ruhlar karşılaştıkları zaman neler yaşarlar?

Aralarında çok yoğun ve çok güçlü, dayanılması imkansız bir çekim oluşur. İkiz ruhun gözlerine bakıldığında kişi o gözlerde kendisini görür. Fiziksel ve karakteristik olarak çok benzerler, yalnız kişilikleri farklıdır. İkiz ruhumuz kendisinden bahsederken, sanki bizi anlatıyor gibidir. Nasıl ikizler kız ve erkek ya da iki kız, ya da iki erkek olarak doğabilirlerse dünyada fiziksel beden bulmuş ikiz ruhlar da öyledirler. Aralarındaki çekim cinsellikten çok öte, sevgili olmaktan çok öte, bunların çok daha üstünde bir çekim olup bir arada bulunmak, yanında olmak, nefesini duymak, kendinden bir parça olan o öze sarılmak hislerini beraberinde getirir.

İkiz ruhlar birbirini ne yaparsa yapsın yargısız, karşılıksız severler. Yanında olmak her şeydir, ondan vazgeçmek, kişinin kendinden vazgeçmesi gibidir. Çaresizliği, sabrı, koşulsuz sevmeyi birbirlerinden öğrenirler.

Şartlar ikiz ruhların bir arada olabilmesine her zaman, hatta çoğu zaman uygun değildir. Diğer insanlar aralarındaki çekimi anlayamazlar, şartlar ikiz ruhları birbirinden ayırmak için elinden gelen her şeyi yapar. Dayanabildikleri kadar bir arada olurlar.

Dünya hayatında bir arada olmaları, “sorumlulukları, çevresel baskılar, toplumun bilmediği, tanımadığı şeyden korkup yok etmeye çalışma gayretlerinden, belki de en yakınlarının bencilliklerinden, paylaşamama gayretlerinden olsa gerek” zordur, ayrılık bazen kaçınılmaz olur.

Birbirlerinden ayrıldıklarında çok zorlu bir sürece girerler. Fiziksel ve ruhsal sıkıntılar geçirirler. Günlerce süren, ruhsal felç olma durumu yaşarlar. Yoklukları dayanılacak gibi değildir.

İkiz ruhlar daha önce aşık olmuşlardır, aşkı her ikisi de bilir. Ama bu durum aşktan çok daha öte, çok daha başka bir şeydir. Öyle bir durumdur ki; kendini bir başkasında bulmak, ait olmak, kendinden vazgeçmek, benliği aradan kaldırıp onda kaybolmaktır. “Ben yokum dünyada; bana dair her ne varsa sendendir benden hiçbir şey kalmamıştır.”; “ben senim, sen bensin, ikimiz biriz” cümleleri onların gönüllerinden dökülür.

İkiz ruhların karşılaşmalarının mutlaka bir nedeni, bir hikmeti vardır. Hikmet koşulsuz sevgiyi, ilahi sevgiyi yaşamak ve hissetmektir. Bu sevgiyi öğrenmenin başka yolları da vardır muhakkak, lakin bu en kısa ve en etkili yoldur.

İkiz ruhların duygu yoğunlukları özde aynı olmakla birlikte birbirlerinden farklı yoğunlukta olabilir. Yüreğindekileri kendine bile itiraf etmeye cesaret edemeyen bazı ikiz ruhlar; itiraf edecek olursa her şeyden vazgeçip sadece ikiz ruhuyla olmak isteyeceğinden sosyal konumundan dolayı, kimseye zarar vermemek adına sessiz kalmayı ve uzak olmayı seçebilirler. Bu kararı vermek de bedel ödetir, çünkü kendilerinden vazgeçmişlerdir. Onsuz olmak, aslında kendisi olmadan yaşamaktır. Gönülleri, benlikleri, her şeyleri ikiz ruhu ile gider, dünyada sadece beden olarak kalırlar. Bu boşluğu kaybettiği ikiz ruhunun aslında kendi içinde olduğunu, ruhunda onunla birlikte olduğunu öğrenmeleri, keşfetmeleri nadir ikiz ruhlar tarafından başarılabilir. Kimseye zarar vermeden dikkatli, kararlı ve cesaretli olunursa iletişimin devam etmesi mümkündür. Lakin gönül öylesi taşkınlıklar yapar ki, bir kararda kalınamaz gönül dile gelir, sır ifşa edilir. Sır birbirlerinden gizli değildir zaten; asıl olan sırrı ilgisiz kişilerden saklamak, sırrı açığa vermemek, anlayamayana asla anlatmamak, anlayabilmenin de bir kabiliyet olduğunu bilmektir. Bunu yapabilmek de çok kolay olmasa gerek.

Hayatta hemen hemen pek çok şey yaşayarak öğrenilir, tecrübe edilir. O sebepledir ki damdan düşenin halini onu görenler değil, o olayı yaşayanlar anlayabilir.

Koşulsuz aşk, koşulsuz sevgi öğrenilmeden yaşanamaz. Eş ruhlar birbirini koşullu sever, koşulsuz seven sadece ikiz ruhlardır. İkiz ruhların koşulsuz aşkı asla bağımlı, hastalıklı bir durum olamaz. Koşulsuz sevmek her şeye rağmen onunla olmak, ama gerektiği zamanda onsuz da olabilmektir.

(Alıntıdır, ama ufak tefek revizyona uğratılmıştır...)

ZAMAN GİTTİKÇE DAHA HIZLI MI AKAR?

2011-08-16T18:36:00.003+03:00

Kum saatinin her çevrilişinde geçen zaman tekrar elde edilir; bir el hareketi yeterlidir bunun için. Ama biriken kumlar ne kadar sıklıkla akıtılırsa zaman o oranda hızlı geçer.

Kum saatlerinde akan kum taneleri her defasında sürtünerek birbirlerinin yüzeylerini parlatır, sonunda bir kaptan ötekine neredeyse birbirine hiç sürtünmeden geçer ve her defasında saatin boynunu da bir parça genişletirler. Kum saati ne kadar eskiyse, kum o kadar hızlı akar. Böylece kum saati, fark edilmese de her defasında belli bir zaman aralığını daha kısa ölçer. Bu ölçüm hatası, içinde bir metafor barındırmaktadır:

“İnsanlarda da böyledir, sonraki yıllar gittikçe daha hızlı akar, ta ki ölçüm kabı dolana kadar. İnsanın içi de zamanla izlenimlerle doldukça dolar.”

Günlük ritimler bir kişiyi tam bir sabah veya gece insanı haline getirebilir. Sabah insanlarında vücut sıcaklığı sabahın erken saatlerinde yükselmeye başlar, öğleden sonra dört civarı zirveye ulaşır, sonra düşmeye başlar. Sabah insanlarının vücut saatleri gece insanlarının vücut saatlerinden ileridir, onların vücut sıcaklıkları düşerken gece insanları akşam karanlığı çöktükten sonra hala faal ve zindedir ve vücut sıcaklıkları daha geç saatlerde zirveye ulaşır.

İşte, yaşlanma ve zaman ilişkisini biraz mizahi duygularla, ama biraz da insanın içine işleyen acı gerçeklerle vurgulayan ve kolay okunabilen bir eserle gündeme getirmekte olan Douwe Draaisma’nın (*), Hollanda da dört ödül alan ülkemizde de 2008 yılında yayınlanan 306 sayfalık “Yaşlandıkça Hayat Neden Çabuk Geçer? Why Life Speeds Up As You Get Older?” adlı eserini özetleyerek paylaşmak istedim.

Bazı ilginç paragrafları da aktarıyorum:

*Belleğimiz bir şeyi muhafaza etmeme emrimizi dikkate almaz: “Keşke bunu görmeseydim, yaşamasaydım, hiç duymasaydım; bunu tamamen unutabilsem,” deriz. Ama hepsi boşunadır; unutmak istediğimiz şey gece, uykumuz kaçtığında kendiliğinden, davetsiz bir şekilde çıkıverir tekrar karşımıza. Bellek, o zamanda bir köpek gibidir; az önce attığımız şeyi kuyruğunu sallaya sallaya bize geri getirir.

*Belleğimiz günlük hayat konusunda pek iyi değildir. Dikkati pek çekmeyen olayları, eskiden duyulan bir sesi, eski günlerin havasını, odaların kokusunu veya yenen bir yemeğin tadını hafızanızda yeniden oluşturmak zordur. Sevdiğiniz kişilerin eski görünüşlerini de gözünüzde pek kolay canlandıramazsınız.

Anne-babanızın eski günlerdeki görünüşleri, çocuklarınızın küçüklük halleri, karınızın, kocanızın, dostlarınızın yıllar önceki halleri; bu kişiler yakınımızda oldukları ve siz farkına varmadan ve yavaş yavaş değiştikleri için eski görünüşleri hafızanızdan silinip gitmiştir. Kendi görünüşünüzdeki değişimler bile gözünüzden kaçar: Bugün aynada gördüğünüz yüz, bırakın bir ay veya bir yıl önceki halini, yüzünüzün dünkü halini bile belirsizleştirir.

Öyle görünüyor ki, yaşlanınca, daha hızlı çalışan saatler kullanmaya başlıyoruz.

Bunu daha da öz biçimde ifade eden düşünürün biri demiş ki: "Gençlikte günler kısa, yıllar uzundur, Yaşlılıkta günler uzun, yıllar kısadır."

Douwe Draaisma (1953): Hollanda’daki Groningen Üniversitesi’nde psikoloji ve felsefe eğitimi almıştır ve halen aynı üniversitenin Psikoloji Tarihi ve Teorisi bölümünde öğretim üyeliği yapmaktadır.

TELEFON DEFTERİ

2011-08-01T15:14:00.000+03:00

İnsan Telefon Defterini Temize Çekerken Bazı İsimleri Eski Defterinde Bırakır:

Onlar artık bir daha asla aranmayacaktır. Garip bir hüznü barındıran bu silik isimlere bakılır. Kimi okuldan sınıf arkadaşınızdır, kimi çok çabuk unutuverdiğiniz bir eski sevgili, kimi aylarca hatta yıllarca herşeyi ama herşeyi paylaştığınız birisi...

Soyadları sorulmamış bir sürü hatırlanmayan isimde vardır defterde; ve şüphesiz üstünde isim olmayan telefon numaraları... Korkunç bir operasyonla onlarca hayat, onlarca güzellik bir çırpıda ortadan kaldırılıverir.

İNSAN TELEFON DEFTERİNİ TEMİZE ÇEKERKEN BAZI İSİMLER ÜZERİNDE DURUR. Onca zaman sonra bir kez arasanız, sesini duysanız... Ona edilebilecek bir çift sözünüz bile yoktur ama! Birlikte gittiğiniz filmler, meyhaneler, evler, birbirinizi yıllar sonra özlemenizi sağlayacak sevgiyi aşılamamıştır size. Yalnızca bir isimdir şimdi o. Temize çekerken atlarsınız hemen. Derhal çeviriverirsiniz sayfayı telaşla, alelacele. Oh, çok şükür, o isim geçmişte kalmıştır hemen.

İNSAN TELEFON DEFTERİNİ TEMİZE ÇEKERKEN HAYATINI DA SORGULAR! Hangisi ihanet etmiştir, hangisi yalvarmıştır kendisini bırakmamanız için; hangisi yalvartmıştır, hangisinin bir süre sonra arkanızdan konuştuğunu duymuşsunuzdur; hangisi sizi en güzel öpmüştür; hangisi rüyalarınıza girmiştir!

İNSAN TELEFON DEFTERİNİ TEMİZE ÇEKERKEN YALNIZLIĞINI DA KANITLAR. Bütün bu insanlar şimdi nerede, ne yapmaktadırlar? Saat elbette dört'tür! Ters dönmüşüzdür. Bu tek başınalık ve bu isim katliamı aslında size ters gelir... Çalan telefona bakarsınız. Acaba? Acaba, telefon defterini temize çeken bir arkadaşınızın son anda kurtarma çabası mıdır? Bir iki kırık sözcük, yarım yamalak bir buluşma, belki... Bilemezsiniz ki...

LÜTFEN, AMA LÜTFEN TELEFON DEFTERLERİNİZİ KAYBETMEYİNİZ.

Küçük İskender'den (affına sığınarak) aparılarak modifiye edilmiştir....

HAZİN BİR AYRILIK YAZISI...

2011-07-23T15:48:00.002+03:00

Derler ki, biten her sevgi iz bırakır.

Ama kimse bitsin diye başlamaz ki,

Acı çekmek için sevmez ki…

Ne umutlarla başlanır sevdalara.

İşte, der yürekler, "buldum diğer yarımı".

Ayaklar kesilir yerden, gözler parlar, serçe yüreği gibi atar yürekler.

Gözler bulur birbirini, sonra da eller.

Titrer bedenler ilk temasla yanaklar kızarır,

Nereye konacağı bilinmez ellerin.

Gözler kaçırılır, dil susar. Tadını çıkarmak istercesine o anın…

Öyle hızlı akar ki zaman,

Özlemlerle, kavuşmalarla,
ayrılıp barışmalarla, sitemlerle geçer gider.

Ve bir gün sonu gelir bu sevdanın.

Her güzel şey gibi, bu da biter işte…

Sonra düşünürsün, “Neden” diye. Neden ayrıldık, neden gitti.

Ve yaşarken anlayamadıklarını anlamaya başlarsın.

Sevdiğinin sana ulaşma çabalarını, sana feryatlarının çığlığa dönüştüğünü ve duymadığını fark edersin.

Sevdiğinle arana duvar ördüğünü,

Senden duymak için can attığı o sözü söylemediğini, sevdiğinin başka birini sevdiğini,

Başkalarından duyduğunu hatırlarsın.
Ama bunun onu nasıl yaraladığını, o gidene dek anlayamazsın…

Bilmemişsindir ki zamanında değerini,

Kaybetmekle boşalan yeri anlatmıştır ancak onu sevdiğini…

Onu yok saymakla, görmemezliğe, duymamazlığa gelmekle,

Aranıza etten duvarlar örmekle, sana uzanan kollarını boşta bırakmakla,

Sevdanızı senle konuşarak kurtarma çabalarını,

Hep sonra, diye erteleyerek,

Her ertelemende onun içinde bir şeyleri yakıp yıkarak,

Sevdiğinin yüreğini soğutmakla,

Bir yüreği ve sevdayı nasıl harcadığını anlarsın.

Anlarsın, aslında onun gitmediğini,

Senin onu yavaş yavaş, farketmeden gönderdiğini.

Ve artık bilirsin ki, tükenmiştir seni seven.

Gözlerinde, yüreğinde yoksundur artık.

Zor gelir bunu kabul etmek.

Geç de olsa anlarsın, ne kadar sevildiğini.

Ve pişmanlık yakar içini,

“Ben ne yaptım” diye. Sana hep fırsat vermiş, hep sevmiştir seni.

Ta ki sevilmediğini gözlerinde görene, başkalarını ona tercih edene, ondan kaçmanı kabul etmek zorunda olana dek…

Anlamıştır ki senin yanında yeri yoktur artık onun.

Ve sonunda kabul etmiştir onu göndermeni,

Başka çaresi kalmamıştır ki…

Gözlerinden birkaç damla yaş dökülür. Ağlarsın…

Geç kalmışsındır sevdaya.

Geri gelmeyecektir artık giden.

Ağlamanın da faydası yoktur artık, Pişmanlığın da…

Gözlerin de kurusa, için de yansa,

Kaybetmeden değerini bilmediğin sevgili,
Gitmiştir işte bir daha gelmemecesine…

(Tamamı alıntıdır)

Bir Kadının Kızgın Olduğu Nasıl Anlaşılır ?

2011-07-20T14:45:00.002+03:00

Kadınların kullandığı bazı kelimelerin erkekler için düz, bildik anlamlarından öte, farklı mesajları vardır. Bu anlamları bilmeyen erkeklerin işi zordur. Sonra "neden bu kadınları anlamak zor?" diye de şaşırır dururlar...

İşte kadınların kızgınlıklarını yansıtan ünlem cümlecikleri!!..

"İYİ !": Kendisinin haklı olduğunu, tartışmayı noktaladığını gösterir. Söz bitmiştir, artık susmalısınız. Haklı olduğunuzu düşünseniz bile.

"BEŞ DAKİKA": Değişken anlamlı bir kelimedir. O giyiniyor ve siz bekliyorsanız bu en az yarım saat demektir. Ama siz TV seyrederken sizden bir şey yapmanızı istediyse ve size beş dakika mühlet verdiyse "beş dakika" gerçekten beş dakikadır.

"HİÇ !": Bu kelime fırtına öncesi sessizliktir ve alarma geçmenizi gerektirecek "bir şey" var demektir. Çok kritik bir kelimedir. Bu duruma göre ya "şimdi konuşmak istemiyorum, bunun hesabını senden sonra soracağım" demektir, yada "biraz daha israr et belki söylerim" demektir. Yalnız çıkacak sorunlarla başetme gücünü o an kendinizde bulmuyorsanız duymazdan gelin bence. "Hiç" ile başlayan tartışmalar "iyi" ile biter.

"DEVAM ET !": Bu "sakın haaaa" bir izin filan değil, sadece ikazdır. Aldanıp da yapmaya devam etmeyin. Yoksa defteriniz dürülecek demektir.

"SESLİ İÇ GEÇİRME": Bu bir kelime değildir, ama bu da erkekler tarafından yanlış anlaşılır. Sizin bir aptal olduğunuzu düşünüyordur ve "seninle niye vakit kaybediyorum ki" demek istiyordur.

"TAMAM !": En tehlikeli kelimelerden biridir. Yaptığınız hatayı size "ne zaman ve ne şekilde" ödeteceğini düşünmek için zamana ihtiyacı var anlamına gelir. Ayağınızı denk alın, yakında çok kötü diyet ödeyeceksiniz anlamına gelir.

"TEŞEKKÜR EDERİM !": Kadınlar tarafından en az kullanılan kelimelerden biridir. Bir kadın size teşekkür ediyorsa, mutlu olup sakın nedenini sormaya kalkmayın. Sadece "bir şey değil" deyin ve hemen odadan sıvışın. Arkanıza bile bakmayın.

KELEBEK GİBİ OLMAK

2011-06-17T01:15:00.004+03:00

Kelebek gibi olmak dendiğinde, doğanın bütün güzelliklerini ve zarafetini kendinde toplamış, ama karşısındakine hiçbir yük getirmeyen bir insan ya da bir ilişki kast edilir.

Kelebek gibi bir insan sadece verir, karşılık beklemez.

Kelebek gibi bir insan sadece sever, karşılık beklemez.

Kelebek gibi bir insan, severken acıtmaz, verirken borçluluk duygusu yaratmaz.

Verirken ve severken güzel ve zarif, karşılık beklemediği ve hiçbir şey istemediği için de ağırlıksızdır.

Hiç kuşkusuz, karşılıksız sevmek, almadan vermek gibi kavramlar çok da insani değildir.

İnsanoğlu, bencil ve benmerkezci insanoğlu, verirken almak, severken sevilmek, kısacası, duygularına ve davranışlarına karşılık görmek ister.

Üstelik bu ‘’karşılık görme’’ arzusu, onun yapısındaki en doğal refleksi, çevresiyle ilişkilerindeki en doğal hakkıdır.

İşte bütün bu gerçekler karşısında, ‘’bir gün kelebek gibi bir insana ya da bir insanın size sunduğu kelebek gibi bir ilişkiye rastlarsanız, aman onu kaçırmayın" demişler.

Ve bir gün, sizin omzunuza da bir KELEBEK konabilir. Sakın kaçırmayın. Eğer kaçırdıysanız da, oturun dizinizi dövün...

2011-06-12T23:57:00.000+03:00

Asla sevmediğim birine seni seviyorum demedim,
Ya da asla birini severken karşılığını beklemedim.
Dostluğuma değer biçmedim,sevgime ise hiç bir zaman sınır çizmedim.
Sevdiysem sonuna kadar gittim, bitirdiysem öldürse de hasreti asla geriye dönmedim.
Bazen çok kırıldım, bazen belki de kırdım. Ama hata insana mahsustur dedim. Affettim, af diledim.
Kimileri birden fazla kırdılar kalbimi ama ben onları yine de affettim.
Onlar belki beni saflıkla yargıladılar.
Belki de içten içe sinsice güldüler.
Ama asıl unuttukları şuydu; Ben aldanmadım.
Aldanan her zaman kendileri oldular ama bunu anlayamadılar.

Bir insan kaybının ne olduğu bilemedikleri için,
Kaybetmek onlar için bir alışkanlık haline geldiği için...
Oysa ben hiç insan kaybetmedim.
Sadece zamanı geldiğinde vazgeçmeyi bildim, o kadar...

Can Yücel

GÖNÜLLÜ AMELİYAT

2011-06-11T23:53:00.001+03:00

Kişiliğimin önemli bir bölümünü aldırayım diyorum. Ara sıra diyorum ki: “Yatayım bir ameliyat masasına, ayıklasınlar beni. Aceleciliğimi söküp alsınlar mesela. Haksızlıklara karşı duramayışımın birazını çıkarıp tıbbi atıklar bölümüne göndersinler. Boşalan yerlere daha fazla “hayır” diyebilmeyi koysunlar.”

Hassasiyetin en az yarısını çıkarsınlar. Onun yerine sert davranma protezi koysunlar. "Arlı arından korkar" diyorlar. Doğru diyorlar. Ar duygumun da birazcığını ar transplantasyonu yapıp versinler ihtiyaç sahiplerine (ihtiyaç sahibi var mıdır, pek bilmiyorum. Olacağını da hiç sanmıyorum ya.)

Yağ aldırır gibi nezaketimden de epeyce aldırayım diyorum; ferahlayayım biraz. Söz söyleme yeteneğimin bir kısmını da çıkarıp yerine 'laf geçirmeyi' koysunlar. İşini ciddiye almayı da en az dörtte üç oranında kesip çıkarsınlar, lüzum yok artık çünkü öyle şeylere.

Burnumu düzelttirir gibi gururumu da düzeltsinler. Fazlası zarar çünkü. Sorumluluk duygum da fazla geliyor, onun yerine yarı yarıya “adamsendecilik” koysunlar. Dünya yansa umurumda bile olmasın. (Yok yok olmadı, o kadar da değil, baz iraz olsun.)

Empati duygumu da epeyce budasınlar, yerine de biraz bencillik aşılasınlar ki, herkesin derdi beni germesin. Geceleri uykum kaçmasın, içim sızlamasın. Madem kimse kendi derdinin, kendi sorununun bilincinde değil, ben niye onlar için kendimi harap edeyim ki... Atalarımız ne demiş: "Kendi düşen ağlamaz". Ağlamasın da zaten....

(ECE TEMELKURAN’ın bir yazısından devşirilmiştir.)

OY VERMEK YURTTAŞLIK GÖREVİ Mİ ?

2011-06-02T00:11:00.000+03:00

Zülfü LİVANELİ bu yazıyı tam 15 yıl önce Milliyet'te yazdı. Ne kadar doğru ve ne kadar güncel... Ben de birazcık kısalttım, biraz değiştirdim ve güncelleştirdim. Tam da seçim öncesi çok güncel oldu. Bakalım katılacak mısınız?...

Bir ülkede oy kullanma oranının yüksek olması, o demokrasinin güçlü olduğunun göstergesi midir? Mesela Türkiye, ya da bazı Asya ülkeleri, oy kullanma oranları yüzde 80’lerin üzerine çıktığı için tam demokratik mi sayılmalı?

Ya da tam tersine, oy kullanma yüzdesinin düşük olduğu ülkeler, demokratik rejimle yönetilmiyor mu? Amerika’da oy kullanma oranı yüzde 40’larda dolaşıyor. Yani geçerli seçmenin ancak yarısına yakını sandık başına gidiyor. Türkiye’de ise bu oran yüzde 80’lerde. Demek ki Türkiye, Amerika’ya göre çok daha demokratik. Katılımcılık çok daha yüksek. Ve halk, çok daha sağlıklı bir biçimde temsil edilebiliyor?!?. Peki ama eğer sonuç buysa, Türkiye katılımcı demokrasiyi ABD’den daha iyi uyguluyorsa, o zaman nedir bu başımıza gelenler?

Galiba katılımın yüksek olması demokrasinin gücüyle doğru orantılı değil. Amerika’da sadece politikayla yakından ilgilenen, gazeteleri, yorumları okuyan, tartışmaları izleyen kişiler oy kullanıyor. Bu bakımdan ülkenin yönetiminde söz sahibi olurken, kendileri de bir çaba göstermiş ve aldatılma olasılıklarını kısmen ortadan kaldırmış oluyorlar. Onların bilerek verdiği karar, geride kalan ilgisiz milyonların yani yüzde 60’ın kararından daha doğru ve ülkeye daha yararlı olabiliyor.

Bizim gibi ülkelerde ise "oy kullanmanın bir numaralı yurttaşlık görevi" olduğu propagandası ve yasayla düzenlenen zorlamalarla herkes sandık başına sürükleniyor.

Dolayısıyla kimin kim olduğunu bilmeyen, popülist propagandayla kolayca kandırılabilen, partilerle, programlarla uğraşmayan milyonların oyları iktidarları belirliyor. Sizce hangisi daha sağlıklı ?

Toplumdaki her kesim, her gelir grubu, her sosyal, etnik ve dinsel yaklaşım, temsil olanağı bulabilmeli, çok doğru... Ancak bu kesimlerin içinde de ülke yönetimiyle ilgili düşünceler taşıyan kişilerin yanında, tamamen hiç bir şeyden habersiz milyonlar da yaşamakta.

Eminim ki sandık başına gidip oy atan insanlara ‘’Türkiye’nin kurucusu kim? Şu andaki cumhurbaşkanı ve başbakanı söyle! Seçime katılan partileri say!’’ deseniz afallayıp kalacak olanların oranı hiç de az değildir. (Ki bunu yapılan sokak anketleri çok komik ve acınası bir şekilde kanıtladı.) Peki, bu kişilerin oylarıyla belirlenen temsilden bir hayır bekler misiniz? Bu yüzden oy kullanma oranının yüksekliği, bir ülkedeki demokrasinin yerleşikliğini ve sağlamlığını göstermiyor. Tam tersine, düşük oranda oy kullanan ülkeler nispeten daha sağlıklı sonuçlara varabiliyorlar.

En azından demokrasi tarihlerinde, yüzde yüze yakın oranla, ihtilal liderini cumhurbaşkanı yapma vakası yer almıyor.

Herhangi bir din kitabı ve peygamberi olmayan bir toplum nasıl bu kadar dürüst olur!

2011-04-24T00:50:00.000+03:00

Japonlar yine yaptılar yapacaklarını. Bizde gündeme getirip tartışan yok ama, Batı dünyası, hele de Katrina kasırgasının ardından yaşadıklarını unutmayan Amerikalılar şaşkınlıkla izliyor Japonları.

Aslında en çok, evet en çok bizim üzerinde düşünüp tartışmamız lâzım.

O kadar büyük bir felâket yaşadılar, görüntülerde başı kesik tavuk gibi sağa sola saldırırcasına koşuşan yok. Salya sümük ağlaşıp “Nerede devlet ? Yardım isteriz, şunu isteriz, bunu isteriz” diye cazgırlık eden de yok.

Yardım dağıtım noktalarına saldıran yok. Raflarında "çok az mal kalmış olduğunu" bilmelerine karşın, dükkânlar önündeki kuyrukları bozup da cam çerçeve kırarcasına kapılara saldıran da yok. Ve batı dünyasını en çok şaşırtıp tartıştıran durum, henüz hiç bir yağmalamanın görülmemesi.

Katoliklere ait bir web sitesinde “Japonlar Hıristiyan olmamasına karşın nasıl bu kadar ahlâklı olabiliyor ?” sorusu ortaya atılmış ve tartışılıyor.

Abes bir soru. O soruyu sormak Hıristiyanlara mı düşer ? Sorsak sorsak "en son ve en mükemmel dine sahip" olan bizim sormamız lazım. Ama bakın bi etrafınıza, hiç bir din aliminden, yada dindarlığı kimseye bırakmayan malum kesimden böyle bir soru sorma cesareti olan var mı? Neden yok dersiniz? Biraz düşünün, bulursunuz.

Gerçekten, bu “ehli kitap” kâfirler kategorisine bile giremeyecek kadar Allah’sız-kitapsız tayfasından Japon toplumu nasıl bu kadar üst düzey insanî nitelikler gösterebiliyor ?

Bir uzmanın açıklaması şöyle; “Japon ahlâkı ve inançları, günah ve günah anlayışından kaynaklanan korkuya değil, çevreden utanma temeline dayanmaktadır.”

İlginç bir açıklama. Eğer öyleyse, Japonlar yine yaptı yapacağını demektir.

“Ahlâklı olmak için asgari bir adet peygamber, bir adet de din kitabı gerekir” diye düşünen dünya çoğunluğunun önüne uygulamalı olarak yeni bir ‘icat’ koymuş bulunuyorlar.

Japonların bu yaptığı insanlığa reva mı? Ama n’apacaksın, külliyen ‘kâfir’ işte bunlar.. Bunlardan da işte bu beklenir... Durup dururken ezber bozmanın, millete kötü örnek olmanın, yeni icat çıkarmanın anlamı var mıydı?

(İnternetten alıntıdır, biraz modifiye edilmiştir.)

ERICH SEGAL : DOKTORLAR

2011-04-18T12:19:00.008+03:00

DOKTORLAR SIK SIK YETERİNCE DUYGULU VE ANLAYIŞLI OLMAYIŞLARI, SİNİRLİ VE HIRÇIN OLMALARI NEDENİYLE KINANIRLAR.

ANCAK ONLAR BİZE, HAYATLARININ İLKBAHARLARINI FEDA ETTİKLERİNİ, ÖBÜR İNSANLARA YARARLI OLMAK İÇİN YİRMİLİ, OTUZLU, HATTA KIRKLI YAŞLARINDAKİ EN DEĞERLİ YILLARINI TÜMÜYLE YİTİRDİKLERİNİ HATIRLATMAZLAR BİLE.

DAHASI, ÇOĞU DOKTOR PEK ÇOK YOKLUĞA GÖĞÜS GERMİŞ, BÜTÜN BU ZAMAN DİLİMLERİ İÇİNDE BİR DÜZİNE GECEYİ BİLE GERÇEK UYKUDA GEÇİRMEMİŞTİR. PEK ÇOĞU (ÖZELLİKLE KADINLAR) BU YOLDA YA HİÇ EVLENMEMİŞ, YA DA EVLİLİKLERİNİ KURBAN ETMİŞ VEYA ÇOCUKLARININ BÜYÜMESİNİ İZLEMENİN BENZERSİZ FIRSATINI KAÇIRMIŞLARDIR.

BU NEDENLE DOKTORLAR, DÜNYANIN KENDİNE ZENGİNLİK, SAYGINLIK YADA TOPLUMSAL BİR YER SAĞLAMAK GİBİ BİR BEDELİ BORÇLU OLDUĞUNU SAVUNDUKLARINDA, ONLARIN BU İSTEKLERİ TÜMÜYLE NEDENSİZ DEĞİLDİR. AYRICA YAPTIKLARI İŞLER VE GÖSTERDİKLERİ FEDAKARLIKLARIN BAZILARININ KARŞILIĞININ PARA İLE ÖLÇÜLEBİLMESİ DE MÜMKÜN DEĞİLDİR.

AYRICA İSTATİSTİKLER DE GÖSTERMEKTEDİR Kİ; DOKTORLAR HASTALARINDAN DAHA KÖTÜ ACI ÇEKERLER. ÇÜNKÜ HEM KENDİ SORUNLARI, HEM DE HASTALARIN SORUNLARI NEDENİYLE DE (PEK BELLİ ETMESELER BİLE) ÇOK ÜZÜLÜRLER. AYRICA YOĞUN VE STRESLİ İŞLERİ NEDENİYLE YIKILAN BİR EVLİLİĞİ KİMSE ONARAMAZ VEYA BABASININ YA DA ANNESİNİN İŞİ NEDENİ İLE SORUNLARINI SÜREKLİ SAVSAKLAMALARI YÜZÜNDEN YIKIMA UĞRAMIŞ ÇOCUKLARININ AHLAKINI DÜZELTEMEZ. BU NEDENLE, DOKTORLAR ARASINDA YOĞUN DEPRESYON YÜZÜNDEN İNTİHAR, İLAÇ KULLANMA VE ALKOL GİBİ PROBLEMLERE DE SIK RASTLANIR.

(Erich Segal'in Doktorlar kitabından zamanımıza göre tarafımdan uyarlanmıştır.)

AZİZ NESİN : BIKTIM ARTIK

2011-03-30T15:27:00.001+03:00

Anahtarlarım hangi cebimde, cep telefonum, bozuk paralarım hangi cebimde, fatura, makbuz ve belge dosyası hangi rafta, toplu iğnelerin, yedek pil ve kabloların, paketlerden sökülmüş ip yumaklarının ve ambalaj kağıtlarının masamın hangi gözünde, hangi kutunun içinde olduklarını ezbere bilmekten bıktım artık. Hangi işi ne zaman yapacağımı, kimlerle neyi nasıl konuşmam gerektiğini önceden düşünmekten bıktım artık. Başkalarını mutluluğa kavuşturacağım diye çalışıp didinmekten, sevdiklerim uğruna kendime sevimsiz olmaktan, sevgimi yitirmemek için hep vermekten, boyuna vermekten bıktım artık. Durmamasıya kendi üstüme eğilmekten, gözümle gözümü görmeye çalışmaktan bıktım artık. Hiç durup dinlenmeden, bir yontu çamuru gibi kendi kendimi kendim yapmaktan, yapıp bozmaktan, bozup yapmaktan bıktım artık.“İşte bu ben’im!” diyememekten, kimseyi kırmamak için ben olmayan başka biri olmaktan, sevdiklerim uğruna kendimi harcamaktan bıktım artık. Kimse benim sorunlarımı umursamaz ve bilmezden gelirken herkesin derdini dert edinmekten bıktım artık. Geçmişi en ince ayrıntısına kadar anımsamaktan bıkmasam bile, yoruldum artık.Bana "Sen güçlüsün" demelerinden usandığım halde, güçlü olmaktan, ya da güçlüyü oynamaktan bıktım artık. Ama bütün bu bıktıklarımdan kurtulamayacağımı da çok iyi biliyorum. Çünkü bütün bu bıktıklarım aslında ben’im, kendimim. Ben buyum. Ve pek hoşuma gitmese de çok iyi biliyorum ki ölene kadar da öyle kalacağım.

(Bu yazı rahmetli Aziz Nesin'den tırtıklanmış ve biraz değiştirilmiştir. Ama ne yapayım, ben de aynen böyle düşünüyorum. Çok saygı duyduğum ve sevdiğim Aziz Nesin benden önce davranıp yazmışsa, benim ne suçum var bunda di mi?)

HASTALAR ARANIYOR?

2011-02-27T16:42:00.001+02:00

Aşağıdaki satırlar şaka değil, hepsinde gerçek payı var, yaşanmış olayların bir özeti... Ama çok şükür tolere edilebilir düzeyde, en azından şimdilik. Ama zaman ne gösterir bilinmez. Dejenerasyon her kesimde başladı, nerede duracağı bilinmez. Duracak mı? O da bilinmez...

Karnesine başkasının ilacını, ilacını başkasının karnesine yazdırmaya çalışmayacak,

Elinde eczane tarafından doktora yazılmış reçetemsi kağıt olmayan,

Geldikten sonra, tanıyı doğrulatmak için doktor doktor gezmeyen,

Poliklinikte sıra beklemeyi sosyal faaliyet olarak görüp, orada gün düzenlemeyen,

Sıradaki herkesle kavga etmeyi alışkanlık haline getirmemiş,

Ara sıra konuşmaya ara verip doktoru dinlemeyi de akıl edebilen,

Ağzındaki sakızı gelmeden çıkarabilen,

Mesai saati kavramını ancak 3 kez anlatınca anlayabilen,

39 derece ateşli çocuğu bütün gün evde bekletip, mesai bitimi tam çıkarken getirip de “napiim ölsün mü şimdi bakmazsan” demeyen,

Mümkünse, sırtını dinlerken telefonda konuşmayacak olan,

Bütün gün gezip yada dışarıda arkadaşlarıyla eğlenip, 4-4.5 gibi polikliniğe gelip "ben hastaydım, bugün okula gidemedim bana rapor ver" demeyen (öğrenci),

Bir kişinin muayenesine tüm hane halkıyla gelmeyen, hadi geldi diyelim, hep beraber doktorun odasına girmeye kalkışmayan,

Kendisi içerideyken 30 dakika konuşup, "daha soracaklarım vardı" deyip, başka hasta daha içeri gireli 5-10 dakika olmadan oflaya poflaya "amma da uzattı, daha çok bekleyecek miyiz" demeyen,

Bir yandan doktorla, bir yandan da telefonla konuşmaya çalışmayan,

"10 dakikadır içerde ne yapıyorsunuz" diye kapıları tekmelemeyen,

İçeri 3 çocukla birden girip, çocuklar doktorun masasını veya odayı talan ederken, hiç bir şey olmamış gibi vurdumduymaz davranmayan,

“Çocuğun üst kısmını soyar mısın?” denildiğinde üst üste giydirdiği 7 çamaşırın her birini çıkardığında “bunu da çıkarayım mı” diye sormayan,

Neden ve niçin kullandığını anlatamayıp, “Şu ilacı yazsan elin mi kırılır” demeyen....

HASTALAR ARANIYOR?

AZİZ NESİN'DEN SEÇMELER

2011-02-15T22:12:00.002+02:00

"Elimi uzatsam, parmaklarımın ölümün soğukluğuna değeceğini biliyorum. Ta gençliğimden beri ölümü beynimin içinde taşıdığım bir kıymık gibi duyumsadım ve hiç aklımdan çıkarmadım. Böyle olmayı herkese ve özellikle bütün iyi insanlara salık veririm. Çünkü sürekli ölümü akıldan çıkarmamak, hiçbir şeyden, Allah’tan bile korkmadan, cehennem korkusu ve cennet umudu taşımadan, durmadan iyilik yapmanın iyi, doğru, güzel ve namuslu insan olmanın bence tek yoludur. Allah’tan bile olsa bir karşılık bekleyerek insanlara iyilik yapmak, bence daha baştan Allah’la pazarlığa girmek ve bir koyup beş almayı istemek demektir. Yine bence insan, karşılıksız, hiçbirşey umup beklemeden, salt insan olduğu için ve yaşarken kendisi de memnun ve mutlu olsun diye, ceza korkusu ve ödül beklentisi olmadan, iyi, doğru, güzel ve namuslu olmaya çalışmalıdır. Bunun da yolu, bence nasıl olsa öleceğinin bilincinde olmak ve hiç de karamsarlığa kapılmadan ölümü düşünmektir."

Yukarıdaki cümleler kimilerince "özellikle de felsefi düşünceden uzak kişilerce" Allahsızlık, hatta din düşmanlığı gibi yorumlanabilir. Ama bence asıl inanç, asıl erdem yukarıdaki cümlelerde gizli. Allah da din kitapları da aslında böyle söylemiyor mu? "Sağ elin yaptığı iyiliği, sol elin bilmemeli" diyen hadis başka bir şey mi söylüyor? Dinini, inancını, yaptığı iyiliği hem bu dünyada hem "inandığını sandığı" öbür dünyada kar hanesine yazıp, bunun ticari, siyasi ve beşeri faydalarından yararlananların veya yararlanmaya çalışanların ne kadar dürüst olduğunu sanki "herşeyi bildiği, herşeyi gördüğüne inandığı" Tanrı bilmiyor ve görmüyor mu?

İşte o yüzden Aziz Nesin'in yukarıdaki cümlelerinin altına düşünmeden ben de imza atarım. Hatta dini ritüellere ne kadar uyarsa uysun, yada ne kadar dindar ve dürüst görünmeye çalışırsa çalışsın, davranış ve tavırları bununla paralel olmayanların benim ve kanımca Tanrı'nın gözünde, "ateist" olduğunu söyleyen Aziz Nesin kadar değeri olmadığına inanıyorum. Kanıt mı? İşte aşağıda: tüm kutsal kitaplar ve dünyada kabul gören hemen hemen tüm inançların esas felsefesi özünde aynı... Dürüst olmak, bencil olmamak, diğer insanların yararlarını da en az kendi yararı kadar kutsal görmek. Demokrasi ve toplumsal yaşamın özü de bu değil mi zaten? Ne zaman bu ilkelerden sapılsa toplumda kaos ve adaletsizlik yayılmıyor mu?

Kendiniz için sevdiğiniz şeyi kardeşiniz için de sevmedikçe hiç biriniz gerçek mümin olamazsınız. (Hz. Muhammed)
İnsanlarin senin için yapmalarını istediğin herşeyi sen de onlar için yap. (Mata İncili)
Sana ıstırap veren şeyi, başkalarına da yapma. tevratın esası budur. (Talmud)

Sana acı veren şeyle başkalarını da incitme. (Udanavarga / Buda)
Sana başkalarının yapmasını istemediğin şeyi, sen de başkalarına yapma. (Anatects / Konfüçyüs)

İşte en yüksek kanun budur, sana yapılmasını sevmediğin şeyi başkalarına yapma. (Mahabbarata / Hinduizm)

Komşunun kazancını kendi kazancın gibi, onun zararını kendi zararın gibi kabul et. (Tai Shang Kan Yign Pien / Taoizm)
Yalnız kendisi için kötü olan şeyi komşusuna yapmayan insan iyi insandır. (Dadistan-i Dimik/Zerdüştlük)

BAHİS : ÇEHOV'DAN BİR ÖYKÜ

2011-01-25T00:16:00.003+02:00

Rus soylularından iki zengin delikanlı bahse tutuşurlar. Bunlardan biri yirmi yıl kapalı bir yerde, yalnız kalabilirse, bahsi kaybeden ona büyük bir para verecektir. Yirmi yıl tek başına kalmaya dayanamayıp çıkan ise, bahsi kaybedecek ve o diğer arkadaşına büyük parayı ödeyecek. Kapalı kalanın her İstediği kendisine verilecek. Kapısında da bir nöbetçi bulunacak.

Soylu delikanlılardan biri, tek penceresi, tek kapısı olan bir yere kapatılıyor. Kapıda nöbetçi bekliyor. Delikanlı bir süre sonra kitap istiyor. Ve gün geçtikçe kitap isteğini arttırıyor. Ve içeride ha babam okuyor. Öylece yıllar geçiyor. Bu arada, öteki delikanlı kumarcılığı ve uçarı yaşantısı yüzünden zenginliğini yitirmiş, sıfırı tüketmiştir. Bütün umudu, kapalıdaki arkadaşının, tek başına yaşamaya dayanamayıp kapalı olduğu yerden çıkması ve onun da bahsi kazanıp paraya konması. Kapalıdaki arkadaşını kaçmaya kışkırtmak için de türlü çareler düşünür. Nöbetçiye görmezden gelmesini söyler. Kapıyı açık bıraktırır, ama ne yaptıysa boşuna. Arkadaşı içeride okuyordur ha bire.

Yirminci yılın son gecesi, artık son çare, arkadaşını öldürecek ve buna bir intihar süsü verecek. Hani yalnızlığa dayanamayıp, canına kıymış gibi. Böylece bahsi kazanıp parayı alacak. O niyetle, sabah, gün doğmadan önce arkadaşının kapalı olduğu yere girer. Ama içerde yok. Pencere de açık! Tamam, demek kaçmış. Parayı alacak öyleyse. Ne o? Masanın üzerinde arkadaşının kaçmadan önce kendisine yazıp bıraktığı bir mektup:

"Tek başına burada yirmi yılı doldurmama bir saat kala buradan ayrılarak, seni bana para ödemekten kurtarıyorum. Çünkü yirmi yıldır okuduğum kitaplarla öyle zenginleştim ki, bana vereceğin büyük paranın gözümde hiç değeri kalmadı. Sana teşekkür ederim."

Bu öykü biz Türklere hem hiç uymuyor, hem de hiç mantıklı gelmiyor. "Türk, kitap ve okumak": çok zor bir araya gelebilen bir üçlü... Hatırlar mısınız bilmem: bir kaç yıl önce bir hakim, bir delikanlıya ceza olarak hapis yerine kitap okuma cezası vermişti de, delikanlı hapis cezasını daha makul bulmuştu. Nedeni de kitap okumanın onu rencide etmesiydi. Aklıma bu haber Mükremin'le Tirbüşon'u getirmişti. Tüm istatistikler dünyada en az kitap okuyan milletler arasında olduğumuzu gösterirken, biz okumaya da okuyana da hep uzak olmayı tercih etmişizdir. Okuyanı görünce nedense hep inanılmaz, yapılmaması gereken bir şey yaparken görmüşüz gibi şaşırmışızdır. Saatlerce boş boş etrafı seyretmekten sıkılmaz, ama 2 dakika okuyunca hemen sıkılıveririz. Durakta, bankada, hastanede saatlerce bekler, "etrafta ne varsa" etrafı seyreder, duvardaki afişleri okur, ama asla yanımızda bir kitap götürmeyi akıl etmez ve kitap okumayı denemeyiz. Bahanemiz de zaten hazırdır: ya başımızı ağrıtır, ya gözümüzü sulandırır. Ayrıca herşeye para buluruz ama kitap ve gazete o kadar pahalıdır ki ona bi türlü para bulamayız. Valla kredi kartına 10 taksit de yapılsa farketmez, "taksitle veya ucuzlamış diye" hiç işimize yaramayacak pek çok eşya veya hiç giymeyeceğimiz bir çok giyecek alırız ama yine de kitap almak hiç içimizden gelmez.

Geçen sene polikliniklerde bekleyen hasta sahipleri okusun, canı sıkılmasın diye bir stand yaptırıp, kendi cebimizden alıp günlük gazete ve okuması kolay kitaplar koyduk, bir kaç hafta sonra sekreterimiz geldi ve "doktor bey, paranıza yazık, kimse gazete filan okumuyor, çocuklar gazeteleri yırtıp, üstüne etrafı da kirletiyorlar, kitaplar da kayboldu zaten. Aileler çocuklarına dur bile demiyor" deyince içimiz burkulup vazgeçmek zorunda kaldık. Kitap okumak bizim ülkede "sadece okulda okurken mecburen yapılan ve okul biter bitmez derhal uzaklaşılması gereken" bir durum sanki. Bu yaşımda bile beni kitap okurken gören bazı kişilerin "hala ders mi çalışıyorsunuz doktor bey?" diye şaşırdıklarına çok şahit olmuşumdur. Ama yılmadım hala ümitliyim, elbet benim yüce milletim de bir gün okumanın seyretmekten daha değerli olduğunu görecek ve anlayacak bir gün... O zamana kadar okuyacak kitap ve yazacak yazar kalmışsa tabii...
Günün sorusu: yukarıdaki videodaki çocuk Türk mü sizce?

KARTALLARIN ZAFER UÇUŞU...

2011-01-17T00:35:00.000+02:00

Kuşlar arasında en uzun yaşayanlarından bir tanesi de kartallar. Eğer bir kartal ömrünün son demine kadar yaşamak isterse 70 — 80 sene yaşayabiliyor. Tabi isterse…

Kartalların uzun yaşamaları ömürlerinin yarısında verecekleri bir karara bağlı. 40’lı yaşlara gelen kartallar yaşamak ya da ölmek arasında bir karar vermek zorundadır. Bu yaşlarda kanatları hantallaşır ve uçamaz olurlar. Tırnakları büyür avlarını yakalayamazlar. Gagaları genişler ve sertleşir bu da onların yemek yemelerini engeller. Bu nokta kartallar için ya bir bitiş noktası ya da yeniden doğuş noktasıdır.

Eğer kartal ölmeyi isterse zaten hayatı onu ölüme sürükler. Avlanamayacağı için aç kalır. Güçsüzleşir. Kanatlarının hantallığı uçmasını engeller. Yerlerde sürünmeye başlar. Ve zamanla tıpkı daha önce onun avladığı avlar gibi o da avlanır.

Ama kartal yaşamayı seçerse onu zorlu bir yol bekler. İlk önce ona kimsenin zarar veremeyeceği yüksek bir dağın zirvesine yerleşir. Burada kendisine bir yuva yapar. Ve o işkenceli günler başlar.

İlk olarak kayalara gagasını vurarak kırar. Kanlar içinde kalan ağzından yeni bir gaganın çıkmasını beklemek zorundadır. Yeni gagası çıkmaya başlar ve zamanla sertleşir. Artık en güçlü organlarından birisini yenilemiştir. Sıra kanatlarına gelir. Yeni gagasıyla kanatlarını tek tek yolmaya başlar. Bu öyle eziyetli bir iştir ki dayanması gerçek bir güç gerektirir. Zamanla bütün kanatlarını yolar ve yine çaresiz bekleyiş başlar. Bu sefer kanatlarının yeniden çıkmasını beklemek zorundadır.

Kanatları da çıktıktan sonra en eziyetlisine gelir sıra. Tırnaklarını yeni gagasıyla kökünden sökmek zorundadır. Bunu yapabilmek için cesaretini sonuna kadar kullanması gerekir. Bütün tırnaklarını kökünden söktükten sonra kalan manzara onun için tam bir acıdır. Yıllardır kullandığı tırnaklarının yerinde şimdi kan öbekleri vardır.

Zamanla yeni tırnakları çıkmaya başlar. Bu yeni tırnaklar eskisinden çok daha güçlüdür. Artık kartal yeniden doğmuştur.

Bu yeniden doğuş tam 150 gün sürer. Acılarla, ızdıraplarla dolu 150 gün. Her günü her saati acı veren 150 gün. Bu kadar uzun zaman bu kadar büyük acılara katlanmak ve sonunda başarmak kutlanması gereken bir şeydir. Kartal da aynen öyle yapar. Bu zaferini kutlamak ister. 150 gün boyunca hiç yer değiştirmediği dağın etrafından ilk uçuşunu yapmaya başlar. Bu uçuş tıpkı anasından doğduğunda yaptığı ilk uçuş gibidir. Atik, cesur ve güçlü bir edayla dağın etrafında süzülür.

İşte bu uçuşa kartalların zafer uçuşu denir. Gerçek bir zaferin en gerçek uçuşudur.

"Bu kartal hikayesi gerçek midir, değil midir bilmiyorum ama insanlar için doğru olduğu durumlar vardır bunu bilirim. İnsan için de en zor şeyin değişmek olduğu ve kendini değiştirmenin ne kadar zor olduğunu bilirim. Hepimiz doğruyu biliriz, neyi yapmamız neyi yapmamamız gerektiğini ve nasıl davranmamız gerektiğini iyi biliriz. Bunu başkasına anlatırken de gayet başarılıyızdır. Arkadaşlık, dostluk, iyilik, dürüstlükle ilgili kitaplar okur, filmler seyreder, internette dolaşan güzel alıntılar ve hikayeler görürüz, bunlara hak verir ve çok beğendiğimiz için de arkadaşlarımıza göndeririz "onlar da yararlansın, kendilerini eğitsinler" diye. Ama maalesef çoğumuz, hatta tamama yakınımız bunlardan çok az etkilenir, yaşamımız ve davranışımızda nadiren değişiklikler yaparız. Çünkü hepimiz içimizden biliriz ki söylemek kolay, ama yapmak ve uygulamak zordur. Söyleriz, karşımızdakinin bize inanmasını bekleriz ama öyle yapamayacağımızı da gayet iyi biliriz. Öğüt vermek kolay ama o öğütlere uygun yaşamak zordur.

O yüzden de Doğan Cüceloğlu diyor ki: "Biz yalan söyler, kazık atar ve hak yeriz. Ama dürüstlüğü dilimizden hiç düşürmeyiz. Örneğin, rüşvet vermeden bir inşaat ruhsatı alman mümkün değildir. Ve bunu herkes bilir. Rüşvet alanların çoğu oruç tutar, rüşvet alan belediyeler ramazanda iftar sofraları kurar. Ve bu sofralarda hakkını helal etmekle ilgili konuşursan, Yüce Allah’ın “karşıma kul hakkıyla çıkmayın,” dediği bir dinimiz olduğu söylenir. Bunu rüşvet alanlar söyler. Söylediğimiz yalana inanana enayi olarak bakarız. Çünkü biz inanırmış gibi konuşmaya önem veririz, ama konuştuğumuz gibi yaşamaya hiç önem vermeyiz"

GÜZEL BİR KADIN 50 YAŞINDA ERKEK ARIYOR!

2011-01-01T17:29:00.005+02:00

Lynda Lemay 1966 yılında Quebec - Portneuf'da dünyaya gelmiş. Omuzlarına dökülen uzun kızıl kahve saçları, iri gözleri, çıkık elmacık kemikleri ve iki minik gamzeyle vurgulanmış narin yüzüyle bir "top model" zannedebilirsiniz, ama değil.

Lynda Lemay bir şarkıcı... Repertuarında 500'den fazla şarkı ve genizden gelen buğulu bir sesi var, insanın içine işliyor.. Şarkının adı " Un homme de 50 ans".. Yani “50 yaşında bir adam!”. Sözlerin Türkçe çevirisini şöyle diyor;